Vijf zonnen, een GoPro en een telefoontje van de BBC
In 2014 was ik skileraar in Oostenrijk, geen cameraman. Tot ik een ochtend boven de wolken uitkwam en de lucht vol stond met sundogs, een 22°-halo en een omgekeerde regenboog. De GoPro ging aan en een paar maanden later vroeg de BBC of ze de beelden mochten kopen.
In 2014 was ik nog geen cameraman. Ik gaf skiles in Oostenrijk en had eigenlijk altijd één GoPro in mijn skijas zitten. Niet voor klussen, gewoon voor de lol.
Op een ochtend ging ik met mijn Nederlandse studentengroepje de skilift in. Het was vroeg, koud, en we klommen vrij snel door de wolkenlaag heen. Boven de mist zag de lucht er ineens raar uit.
Vijf zonnen.
Wat we voor ons hadden was één 22°-halo met meerdere sundogs. Een zeldzaam weerfenomeen waarbij ochtendzonlicht breekt in ijskristallen in de atmosfeer. Je ziet de echte zon in het midden, één complete ring eromheen (de halo), en aan weerszijden van die ring felle "spiegelzonnen" — de sundogs, ook wel parhelia.
En vlak boven de halo zat ook nog een omgekeerde regenboog — een circumzenithal arc — als een glimlach aan de hemel.
Ik haalde mijn GoPro tevoorschijn en begon te filmen. De fisheye-lens kon het hele schouwspel meepakken: de halo, de sundogs aan de zijkant, de omgekeerde regenboog erboven, en de ijskristallen die overal in de lucht hingen te schitteren in de ochtendzon. Beneden ons een dichte mistdeken in het dal, om ons heen bergpieken en verse sneeuw. We bleven nog een tijdje hangen om het te zien.
Thuis zette ik de clip op YouTube. Niet voor iets specifieks, gewoon omdat het mooi was. Het filmpje begon te lopen, eerst tussen weerliefhebbers, daarna in bredere kringen. Op een gegeven moment kreeg ik een mailtje van iemand van de BBC.
Ze waren bezig met een aflevering van World's Weirdest Events over zeldzame weerfenomenen en mijn beelden pasten daar precies in. Of ik ze wilde licenseren voor de productie.
Het mooie van een licensing-deal: je verkoopt de beelden niet, je verhuurt ze. Ik bleef dus eigenaar van de originelen. De licensing-fee van de BBC was genoeg om mijn eerste echte filmcamera van te kopen, en jaren later mocht ik dezelfde clip opnieuw licenseren aan een Japans TV-programma dat ook iets over zeldzame weerverschijnselen maakte. Twee keer betaald voor één ochtend in de skilift.
In 2015 schreef het Amerikaanse fotomagazine PetaPixel een artikel over de beelden, met stills uit de GoPro-clip en de locatie expliciet benoemd: Mühlbach am Hochkönig, Oostenrijk. Tien jaar later staat het filmpje op een kleine 250.000 views op YouTube en heeft het z'n eigen leven geleid via de BBC, een Japans TV-programma en weer-blogs wereldwijd.
Wat me hier nog steeds aan trekt: ik filmde dat moment niet omdat ik wist dat het iets bijzonders zou zijn. Het was een toevallige ochtend, ik had de camera bij me, en ik wist intuïtief dat dit een keer moest worden vastgelegd.
Mijn vader heeft er een grapje over. "Je hebt het licht gezien, omdat je toen eigenlijk nog niet wist wat je wilde en lekker aan het skiën was."
Hij heeft een punt. Met de licensing-fee kocht ik mijn eerste filmcamera, ging ik vaker dingen vastleggen voor lol, kreeg ik kleine opdrachtjes via vrienden, en in 2016 richtte ik Active Perspective op. Een directe lijn van die ochtend in de skilift naar wat ik nu doe.
Soms moet je gewoon op het juiste moment de camera erbij hebben. En daarvoor moet je er zijn, daar waar het gebeurt. De rest volgt vanzelf.
